Nanny over het vallei-orgasme: ‘Een vrouw hoort geen zin in seks te hebben’

Nanny (51): ‘Een paar jaar geleden zijn mijn man en ik een poosje uit elkaar geweest. Een winter. Ik was zo gelukkig. Eindelijk had ik een eigen plek waar ik niet gestoord werd. Daar ben ik begonnen met seks met mezelf. Een hele ontdekking, want ik deed nooit aan masturberen, ik zou me doodgeschaamd hebben. Soloseks? Ik vond er van alles van. Het zou een vorm van opgeilen zijn, het uitleven van je fantasieën. Het woord geil vind ik nog steeds naar en ranzig. Dat heeft iets hebberigs in zich. Iets wat afkeer en schaamte bij me oproept. Maar nu, doordat ik het vallei-orgasme ben gaan leren, zijn al die aannames en ideeën verdwenen.

“Even een trui passen”

Mijn ouders waren vroeger veel te open over seks en seksualiteit. Ze hadden een huwelijk waarin veel strijd werd gevoerd. Ruzies werden goedgemaakt met seks. “We gaan even een trui passen” heette het en dan vertrokken ze naar boven. Het gaf me altijd een naar gevoel. Het was te open, mijn moeder die bloot door de tuin liep. Ik hield er niet van.

 

Sletterig en hoerig

Van mijn moeder heb ik het niet meegekregen, maar iets in mij heeft altijd gevonden dat je als vrouw geen zin in seks hoort te hebben. Het stond voor sletterig en hoerig. Ik durf nu pas te zeggen dat ik seks fijn vind. Seks met mezelf dan, hè. Met mijn man is het inmiddels voorbij. De liefde niet, maar de seksualiteit is bevroren. We vrijen al jaren niet meer. Vroeger, toen we net samen waren, is het wel fijn geweest. Daarna was het altijd hetzelfde. O ja, dacht ik dan.

De vonk teruggevonden

Dat onlineprogramma van Marleen, ik had het nodig, echt. Ik heb de vonk gevonden. Ik wist niet dat je je seksualiteit “aan” kunt zetten, dat is toch een ongelooflijke, fantastische ontdekking. Dat ik, geheel op eigen kracht en zonder man, mezelf kan beminnen. 

Stoppen met zeuren

Ik wil met mijn man niet eindigen als een zuur stel. Als je in een situatie als de onze zit, kun je twee dingen doen. Zeuren en zeggen: “Ja maar jij ook altijd” en zuur worden. Of stoppen met zeuren. En alle tijd en energie die anders in het zeuren was gaan zitten in iets beters stoppen. Zelf de verantwoordelijkheid pakken. Mijn moeder was vroeger altijd bang dat mijn vader eerder dood zou gaan dan zij. “Wat moet ik als hij er niet meer is?” kon ze weeklagen. Ik weet nu: ik haal het niet bij een ander. Ik haal het bij mezelf. Dat is een prachtig cadeau.’